Τα υποκοριστικά στα τούρκικα σχηματίζονται με τις καταλήξειςcik/-çik και –ceğiz/cağız. Δεν έχουν ωστόσο τόσο ευρεία χρήση όσο στα ελληνικά (νεράκι, καφεδάκι κλπ).


  • Ανάλογα με την αρμονία των φωνηέντων ή της κατάληξης οι παραπάνω καταλήξεις μετατρέπονται σε –cik, –cık, –cuk, –cük ή –ceğiz, –cağız: anne (μάνα) – anneciğim (μανούλα μου), adam (άνθρωπος) adamcağız (ανθρωπάκος)
  • Εάν το τελευταίο γράμμα της λέξης είναι «άφωνο» σύμφωνο, το –c των παραπάνω καταλήξεων γίνεται –ç: kuş (πουλί) – kuşçağızlar (πουλάκια)
  • Εάν η λέξη είναι πολυσύλλαβη και λήγει σε –k, αυτό το γράμμα συνήθως εξαφανίζεται: inek (αγελάδα) – inecik (αγελαδίτσα)


Να τονιστεί ότι αρκετές λέξεις που έχουν αυτές τις καταλήξεις δεν είναι υποκοριστικά: gelincik, kızılcık, arpacık, kabarcık, tomurcuk