Τα υποκοριστικά στα τούρκικα σχηματίζονται με τις καταλήξεις -cik/-çik και -ceğiz/-cağız. Δεν έχουν ωστόσο τόσο ευρεία χρήση όσο στα ελληνικά (νεράκι, καφεδάκι κλπ).


  • Ανάλογα με την αρμονία των φωνηέντων ή της κατάληξης οι παραπάνω καταλήξεις μετατρέπονται σε -cik, -cık, -cuk, -cük ή -ceğiz, -cağız: anne (μάνα) – anneciğim (μανούλα μου), adam (άνθρωπος) adamcağız (ανθρωπάκος)
  • Εάν το τελευταίο γράμμα της λέξης είναι «άφωνο» σύμφωνο, το -c των παραπάνω καταλήξεων γίνεται -ç: kuş (πουλί) – kuşçağızlar (πουλάκια)
  • Εάν η λέξη είναι πολυσύλλαβη και λήγει σε -k, αυτό το γράμμα συνήθως εξαφανίζεται: inek (αγελάδα) – inecik (αγελαδίτσα)


Να τονιστεί ότι αρκετές λέξεις που έχουν αυτές τις καταλήξεις δεν είναι υποκοριστικά: gelincik, kızılcık, arpacık, kabarcık, tomurcuk…