top Όταν η λέξη τελειώνει σε ένα από τα λεγόμενα «σκληρά σύμφωνα» (ç, k, p ή t), πριν απ’ το οποίο υπάρχει φωνήεν και παίρνει οποιαδήποτε κατάληξη ξεκινά από φωνήεν (όπως για παράδειγμα γενική, δοτική, αιτιατική κ.ά), είναι δυνατόν το τελευταίο αυτό σύμφωνο να αλλάξει:

  • Το «ç», μετατρέπεται σε «c»: ağaç – ağaca, çekiç – çekicin, ilaç – ilacım
  • Το «k», μετατρέπεται σε «ğ»: sokak – sokağımız, ekmek – emkeğin, bardak – bardağa
  • Το «p», μετατρέπεται σε «b»: dolap – dolabı, çorap – çorabın, şarap – şaraba
  • Το «t», μετατρέπεται σε «d»: adet – adedi, ağıt – ağıdı, kanat – kanadı
  1. Στον γραπτό λόγο, στα κύρια ονόματα, ο κανόνας αυτός δεν εφαρμόζεται (αλλά εφαρμόζεται στον προφορικό λόγο). Έτσι γράφουμε: Zeynep’in αλλά διαβάζουμε «Zeynebin».
  2. Δυστυχώς είναι μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις στην τουρκική γραμματική που δεν υπάρχει γενικός κανόνας για το σε ποιες λέξεις γίνεται αυτή η αλλαγή και σε ποιες όχι.
  3. Υπάρχει περίπτωση να έχουμε αλλαγή του τελικού συμφώνου ακόμα κι αν το προηγούμενό του γράμμα είναι σύμφωνο:

    4. kalp – kalbin
    harç – harc
    art – arda

  4. Υποπερίπτωση είναι όταν η λέξη λήγει σε -nk, όπου αυτό μετατρέπεται σε -ng:

    5. renk – rengi
    kepenk – kepengi
    ahenk – ahenge

    Οι λέξεις που λήγουν σε -nk είναι οι ακόλουθες: ahenk, cenk, cönk, çelenk, çenk, dank, denk, dink, filenk, fiyonk, frank, gonk, hevenk, kepenk, külünk, künk, mihenk, mühresenk, mürdesenk, ornitorenk, pelesenk, persenk, pezevenk, renk.

  5. Συνήθως (αλλά όχι πάντα) οι μονοσύλλαβες λέξεις δεν αλλάζουν:

    6. iç – içiniz
    çöp – çöpü
    tek – teki
    όμως:
    çok – çoğu
    kap – kabımız
    gök – göğe

  6. Συνήθως (αλλά όχι πάντα) οι ξένης προέλευσης λέξεις δεν αλλάζουν:

    7. devlet – devleti
    cumhuriyet – cumhuriyetimiz
    hukuk – hukuku