Η πτώση ενός ουσιαστικού δείχνει ποιο ρόλο έχει η λέξη μέσα στην πρόταση. Δηλαδή, αν είναι υποκείμενο, αντικείμενο, ή δείχνει κατεύθυνση, τόπο, ιδιοκτησία κ.λπ.
Στα τουρκικά (όπως και στα ελληνικά) τα ουσιαστικά αλλάζουν μορφή ανάλογα με την πτώση τους. Αυτές οι αλλαγές γίνονται με επιθήματα (καταλήξεις στα ελληνικά) που μπαίνουν στο τέλος της λέξης.
Για παράδειγμα, στα ελληνικά λέμε:
- ο φίλος (ονομαστική)
- του φίλου (γενική)
- τον φίλο (αιτιατική)
- φίλε (κλητική)
Στα τουρκικά συμβαίνει κάτι παρόμοιο, αλλά με διαφορετικά επιθέματα. Κάθε πτώση δίνει ένα νόημα σχέσης ανάμεσα στις λέξεις της πρότασης — ποιος κάνει κάτι, σε ποιον, από πού, προς τα πού κλπ.
Τα τουρκικά διαθέτουν 6 πτώσεις:
Για τη γραφή στα κύρια ονόματα διάβασε εδώ.
🚀 Παίξε την άσκηση πτώσης αντικειμένου εδώ.
Üretici-den (αφαιρετική - από) tüketici-ye (δοτική - προς) (Από τον παραγωγό στον καταλανωτή)
